Sunday, June 11, 2017

Ստվերներ


Ետնաբեմում կորցրած ինքնագնահատականդ ազատում ու դուրս ես հանում այնտեղ՝ ուր քեզ կարող են տեսնել,բայց չկաս: Մութ, տանջող լռության մեջ, ուր անգամ սեփական շնչառությանդ ձայնը հիստերիայի է հասցնում: Մութ, ուր մտքերիդ կծիկն այնքան կլոր, մեծ ու փամփլիկ է դարձել, որ կատուները մեծ հաճույքով գարնանային մլավոցները կփոխարինեին դրանով խաղալու հետ:
Ախ այդ գարնան հոտը, որ կուլիսի փոշուց էլ սուր ու տագնապային մխրճվում է ամբողջ մարմնով մեկ ու արյանդ հետ հոսում՝ անվերջ շրջաններ ու երևակայական ութեր գծելու:
Այդ հարազատ դարձած սև վարագույրերն, որոնց ճիրաններից ազատվելու ճանապարհը մեկն է՝ վերցնել դարակի խորքում պահված, մաշված ժպիտն ու գնալ լույսի ետևից, խաղալ, շնչել հնացած կահույքի հոտը, ճմռթվել, խոնարհվել՝ ինչպես տատիկդ էր սովորեցրել ու վազել հեռու, ուր թաքնված են աշխարհի գույներներն ու դու:
Դու՞
Դուռ, երկար միջանցք, ու հենց նոր հանգցված ծխախոտի հոտ:
Կոկորդիդ մկանները սեղմող երաժշտություն, կադրեր որոնք ամեն շաբաթ տեսնում, ոտքեր, որ ամեն վարկյան պարում են, շարժվում՝ փակելով լույսի ներխուժման վերջին հույսը:
Հույս, որն ամեն անգամ ավտոմատ տանում է քեզ նույն ուղղությամբ, նույն տեղն ու նույն մարդկանց մոտ: Կոմֆորտի այն տարածքը, որտեղ քեզ չեն ճանաչում:
Ամեն անգամ մտածում ես հարմարվել, ստիպել քեզ դուրս գալ նկուղի պահարանից, զգալ արևի ջերմությունը, կանաչ տերևների հոտն ու մոռանալ նախորդ գիշերը մազերիդ, դեմքիդ ու մաշկիդ կպած ալկոհոլը. ծխախոտի հոտն ու տափուկ, կեղծ ժպիտները....Չվախենալ ստվերից ու վազել առանց ետ նայելու:
Իսկ քո կոմֆորտն ի՞նչ տեսք ունի:
Օվկիանոսից այն կողմ, հեռվում կորած քաղաքների ու սարերի ետևում գաղտնի պահված փոքր անկյուն. ուր առավոտյան լսվում է թռչյունների ծլլվլոցն, իսկ գիշերը՝ սև ագռավների ոգեշնչող կռկռոցն: Հեռու մարդկանցից, ինֆորմացիայի հոսքից ու ներսդ տակն ու վրա անող դեմքերից: Դեմքեր, որոնց ամեն անգամ ուսումնասիրում ես՝ փնտրելով աչքերի այն փայլը, որ ունես միայն դու:
Էլի դու՞:
Դու, ով մնաց ետնաբեմում:


Tuesday, December 15, 2015

Կինո

Փակ աչքերով հեշտ պատկերացնում ես, թե գոյությանդ կռիվն ինչ տեսք ունի: Թե ոնց են գարնանային տաք արևն ու կանաչ տերևները վերածվում մթի, կարմիրի ու դեղինի հետո պոկվում ու քամու ուժգնությամբ ընկնում դեմքիդ:

Նա սիրում էր գրքեր, իսկ դու դրանք կարդալ ու այլևս չխոսել:
Ինքը սարեր, իսկ դու ծով..չէ...օվկիանոս, որտեղ կարելի էր սուզվել ու խորտակվել...էլի փախչել ու վերդառնալ մի որոշ ժամանակ անց...
անձրև....
փափուկ անձրև...
1,2,3,4,,,, ոտնաթաթերի ձայներ.. ամուր գրկել եմ քեզ...փափու~կ...տա~ք...
Փակիր աչքերդ... ոչ սարեր ու ոչ էլ օվկիանոս....մեծ կանաչ դաշտ...միայն երկուսով, ու մազերը խառնող քամի:

Լռությունն էնքան բան ունի ասելու, որ դրանք հնարավոր չէ բառերով արտահայտել: Իսկ այդ լռությունը փակվեց պահարանում,  բառերը շպրտվեցին ու փշրվեցի կտոր-կտոր լինող ափսեի նման:

Փակ աչքերով էլ չես կարղանում հիշել էն երաժշտությունը, էն որ քեզ հիմա կօգներ դուրս գալ էս պահարանից, որտեղ ժամանակին գլխիդ տառականներին ես պահել:
Իսկ էդպիսի պահարաններ շատ կան...որտեղ կփակես ամեն ինչ, որտեղ կփորձես մոռանալ ու կտրել կապն արտաքին աշխարհից, համոզել քեզ, որ ամեն ինչ դեռ առջևում է, որ միգուցե ամեն ինչ կարող ես փոխել միայն հեռվից նայելով ու մեկ ու մեջ քո մասին հիշեցնելով.....բայց երբևէ մտածե՞լ ես դիմացինի տառականների, մրջունների ու ընդհանրապես ուղեղի բջիջների մասին:
Ինչքան նման ու ինչքան տարբեր:
Ինչպես լիմոնն ու կեքսերը: Հա, լիմոնը կեքսով համով ա....ու կեքսով լիմոնն էլ:

Դու կփակես աչքերդ իսկ ես կհաշվեմ աստղերը, կհիշեմ....

Հիշում ես անձրև էր, երբ ես գտա քեզ...երևի ես միշտ կհիշեմ մութ, կարմիր ու դեղին աշունը:
Արի բացենք փակագծերն ու անսահմանության ութը....ձգողականության ուժն էլ չկա վերցրեցնելով էն ինչ ունեմ` թողնելով հեռվում կորած գարունն ու քամին:
Ծափահարություններ, փակվող վարագույր, ու ետևում անհետացող մոլորակ ...

Գրողի ծոցը բոլոր մանրուքները, որ պարուրվելով տանում են դեպի վեր ու հռթիռի նման գտնում նշանակակետը...կամ ճահիճի նման քաշում ու տանում բոլոր լուսավոր կետերը....լսում եմ քո շնչառությունն ու ուզում պատմել, որ չկա ոչ մի ճշմարտություն, ամեն ինչ  խորտակվել է քո աչքերում, ամեն ինչ կորցրել իր իմաստն..
արի թռնեք, թռնենք հեռու ու բոլորից, դեպի անհայտը...

Բացիր աչքերդ...
Դու տանն ես..
Իսկ ես համակրգչի մոտ նստած:

Tuesday, January 27, 2015

Բարև...

Հեյ, բարև...գործերդ ոնց են?
Իմ մոտ ամեն ինչ նույնն ա, նույն ամպերը գլխիս վերևում
Ձմեռ...Սևանը ոնց ա? Չի սառել դեռ?
Մեր մոտ ցրտոտ ա արդեն, գիտես?
Իսկ ես ծրարի մեջ տոմսն եմ դնում, որ հասցնեմ, հասցնեմ քեզ մոտ գալ
Ու մինչև առավոտ քեզ մի քիչ ջերմություն թողնեմ:

Բարև... ինչ որ սխալ ա ամեն ինչ
Տխրության մեջ խորտակվել եմ արդեն
Հոգնել եմ, կորել աշխատանքի մեջ, կամ ուղղակի...
քո կարիքն ունեմ...
Մեծացել եմ, մի քիչ էլ չաղացել...դուրդ կգա հաստատ, երբ որ ինձ հյուր գաս
Լուսնին կնայենք, աստղերին,,, ու կպարենք
Կպարենք մինչև առավոտ

Փակիր աչքերդ...մինչև առավոտ

Thursday, April 24, 2014

առավել...



Կապույտից առավել նա սիրում էր մոխրագույնը..
Սառը..տաք, ջերմ գույն, որի գրկում փաթաթված էլ առավել ուժեղ զգում ես լիմոնի հոտը...տաք թեյ ու կեքսեր...

-
Նորից աստիճաններ, դուռ, հայացք դեպի ձախ ու...I am lo~st in our rainbow, now our rainbow has gone...
Ծխախոտ, խմիչքներ
Ետևում մարդիկ պարում են, խոսում, իսկ դու հենվել ես կանաչավուն պատին քո մշտական դիրքով, նայում ես դեպի բեմը կարծես երզանքներիդ թունելը էնտեղ է սկսվում ու պռոեկտոռն էկրանին արտացոլում է թունելի հենց այն, հենց իսկական սպիտակ լույսը....հենց վերջին կետը, որ երբեմն առանց ընկալելու կարող ես անտեսել, վերածել խաբկանքի կամ վախենալ ու մնալ հեռվում:

-
Աշխատանքից առավել նա սիրում էր երաժշտությունը...
Սառը, տաք, ջերմ, կոկորդիդ մկանները ձգող ու մինչև խելագարություն հասցնող երաժշտություն, որ լսելիս ուզում ես կանգնել, գոռալ, շուռ տալ սեղանները...

-
Կադրեր, կադրեր որոնք պտտվում են ուղեղիդ մեջ անդադար, կադրեր, որ մահացողը կհիշի իր վերջին շնչից առաջ.
Կադրեր, արագ թերթվող, փոխվող, ու պառազիտի նման ուղեղիցդ չհեռացող, որ ստիպում են հասկանալ , թե ինչքան թանկ է ժամանակը ու որ ամեն րոպեն պիտի վայելես, վայելես ինչպես տուփիդ վերջին ծխախոտը:

-

Ինձնից առավել նա սիրում էր քեզ
Դու, այն ջերմն դու-ն, որ կկանգնեցնի ժամանակը, կհանգցնի ծխախոտը, կփոխի երաժշտությունը.....այն սառը դու-ն, որ երբեք չի լինի "ես":

-
Իմ քամին էր
Քամին, որ փոխեց.... քամին  որ մի բաժակ Ջեքից առավել էր ու պատմեց իրականը... քամին, որին շնորհակալ ես գրքի քո նոր էջը բացելու, ժպտալու ու խորը շունչ քաշելու համար:

-
Կյանքից առավել նա սիրում էր ապրել...






Հ.Գ. Մի փորձիր փնտրել քեզ ստեղ, դու նախորդ գրառման, պատմության մեջ ես... կամ միգուցե դրանից առաջ ինչ որ մեկում:

Monday, March 24, 2014

իմ քամի

Քամի էր
նուրբ, դեմքդ շոյող, որ խառնում է մազերդ ու ստիպում թափահարել գլուխդ, որ կարողանաս դուրս պրծնել խիտ մազերիդ փնջից
քամի... սառը...սառը հոգուդ ամենախոր շերտերը ծակող
քամի...որ նորից հիշեցնում է թվերի մասին, օրերի, օրեր որոնք անընդհատ կրկնվում են... 18,19 | 17,27 | 21,22 ... երկակի օրեր
Խորը շունչ...զգումե ս նոր ինչ որ բանի հոտ.... նորը որ դու չես նկատում իսկ ես արդեն տեսա, տեսա ու դա կլինի....կապ չունի թե ինչքան շատ ես դա չեմ ուզում կամ ուզում եմ, բայց կլինի

բնավորություն որ ինքդ քեզնից ոչինչ չես հասկանում, ամեն օր նոր միտք է, նոր զգացում է ծակում ուղեղդ...

իսկ ես ժպտում եմ
ժպտում որ հիմար եմ...
ժպտում, որ գտել եմ հետաքրքիրը, որը օր օրի փորձում եմ ավելի լավ իմանալ....նորը որ ձգտում է ներշնչում, թարմություն...

ժամանակը դայլ-ափ ինտերնետի պես մի բան է.... սպասում ես լավին, իսկ ճանապարհը կտռտվում է

փակիր աչքերդ....հիմա..տեսնում ես?

Thursday, October 10, 2013

Սև հորիզոնականը...

Ֆեյսբուքում 70-նն օնլայն են, բայց մի տեսակ փշաքաղվում ու մթության մեջ քեզ էլ ավելի մենակ ես զգում:
Երբ զգում ես, զգում, թե ինչ էինք անցնում 9-րդ դասարանի կենսաբանության գրքում գլխուղեղի մասին...կիսագնդեր, զգայարաններ... ուղեղի ամեն մի թաքնված, քնած, կորած ու տաքուկ անկյուներում խառնաշփոթ: Խառնաշփոթ, որ սկիզբ չունի...էլ ավելի վատ վերջը չի երևում:
Պատկերացում, երևակայություն....խոսքերի փոխարեն
Երբ ուզում ես խոսել, բայց չէ....ինքդ քո մեջ, քո մտքերում, էդ ամենն էլ ավելի լավ է արտահայտվում:
Ցինիկի տպավորություն` խառը մտքերով...
Երբ գիտես, գիտես գործելու ամենամանրակրկիտ տարբերակներ, գիտես առաջ գնալ, գիտես պայքարել, հասնել նպատակին, բայց ինչ որ մի տեղ ինչ որ մի բան ետ է պահում...
Թուլություն?
Ամաչկոտություն? Կարկուտի պես սուր ծակող ու գլխիդ հարվածող:
03:05- դրսում լույսերը անջատվեցին, իսկ բջջայինին ստացված նամակի լույսը դեռ վառվում է..ու անջատվում...վառվում...անջատվում...

-
Խորը շունչ
Կոկորդի սեխմոցն արդեն անցավ
ու գրվածն էլ անցավ... Իսկ ճամպրուկը ու տաք կեկսերը դեռ սպասում են...

Saturday, April 27, 2013

vice versa

2:00 am

Լռություն...
Երկարատև...
զգում ես, որ անցյալի մութ անկյունները էլի լուսավորվում են, ծակում ուղեղդ ու ասում. "մտածի, մտածիիիիի հիշիիիիիի",- ստիպում են, որ սկսես անցյալից արդեն մշուշված կադրեր հիշել, կադրեր, որ արդեն չգիտես երևակայությունդ ա թե դա իրական ա եղել, թե  դա կա, ապրում ա քո մեջ իսկ դու սառնարանում դրված ջրով ամանի պես ուզում ես դրանք սառեցնել ու մոռանալ:

Հիշողություններ, որոնք գրվել են 18 էջերի վրա, որոնք անավարտ են...

Tuesday, May 22, 2012

փշեր

նկատել եմ շատ հավես մի բան....երբ երկար ժամանակ չես գրում բլոգում, մարդիկ մոռանում են դրա մասին, շեյռ չես անում ֆեյսբուքում` միայն հաջողակներն են պատահական այնկարդում...ու վաղ թե ուշ բլոգը դառնում է դարակում պահվող նոթատետրի պես մի բան...
շատ եմ գրել, գրածս նվիրելով ինչ որ մեկին....բայց թողնելով անանուն....
սա մի քիչ ուրիշ է....
սա հուսահատված Չինայի մտքերն են....
երբ զգում ես, որ դրական ինչ որ մի բանը կարող է միայն քեզ համար դրական լինել....
երբ հասկանում, որ մենակ դու ես դրանով ուրախանում, հիշում ու կիսվում...
երբ...
երբ գոնե մի քիչ պատմություններիս ընթացքը կփոխվի....
մենակ իմ  չէ.... վստահեմ... բոլորի մոտ դեպքերը կրկնվում են կյանքում.... իսկ ասում էին թե "ничто не повторяется дважды"...
ես սիրում եմ գրել ամեն ինչ ոչինչի մասին.....երբ ինձ կարդում ու չեն հասկանում....ես դա սիրում եմ....ու սպասում, որ գոնե մեկը մի անգամ կհասկանա էն փոքր թաքնված միտքը...
հիմա խորը շունչ եմ քաշում....ու քնել եմ ուզում...
քնել ու միայն ապրել երազում.....քնել` հույսով, որ 3-րդ 4-րդ ու 5-րդ անգամներ չեն լ ինի.... կամ կլինի հենց ինքը...իրականը....

Sunday, February 12, 2012

Waiting for...

Ոգեշնչված  "Things to do" պոստեռներով, նկարներով, գրառումներով 2011 թ-ի հոկտեմբերին  Dream-book-իս 11-րդ էջում գրվեցին 7 կետեր, որոնք պատրաստվում էի մի տարվա ընթացքում իրականացնել....
7... միշտ սիրել եմ էս թիվը...

Sunday, January 29, 2012

...քնելուց առաջ

մեկ ա, թե դու ով ես.....
ու մեկ ա, որ կամ կաս կամ չկաս...
ես կարոտում եմ.
..